Het Levensspel
Wij zijn tegelijk speler,
toeschouwer en regisseur
van het grote toneel dat het leven heet.
Elke dag stappen wij het podium op,
soms met zekerheid,
soms met aarzelende passen.
En toch, achter elke rol die wij aannemen,
achter elk masker dat wij dragen,
blijft één waarheid onveranderlijk:
het enige wat wij werkelijk kunnen ervaren, is onszelf.
Het spel kent zijn specifieke spelregels,
eeuwenoud en vaak onzichtbaar.
Ze fluisteren doorheen onze keuzes,
onze ontmoetingen, onze stiltes.
Maar omdat wij zelf de regisseur zijn,
hebben wij de vrijheid om de scène te herschrijven,
om onze eigen accenten te leggen,
zonder onszelf te verliezen
in het decor van het geheel.
Wanneer wij spelen, leren wij.
Wanneer wij toekijken, begrijpen wij.
Wanneer wij regisseren, scheppen wij.
Zo ontstaat een cirkel van bewustzijn:
wij zijn de dansers én de dans,
de spiegel én het beeld,
de stilte én het woord.
En misschien ligt daarin
de diepste uitnodiging van dit levensspel:
niet om te ontsnappen aan de regels,
maar om ze te doorzien en te herademen,
tot zij geen beperking meer zijn,
maar een poort naar de ultieme vrijheid.
Want wie zichzelf ervaart,
ervaart het geheel.
En wie zichzelf regisseert,
schept een wereld waarin
authenticiteit en verbondenheid
de ware spelregels worden.
Durf het spel te spelen,
jezelf er niet in te vergeten,
want jij hebt goud in je handen,
als je het weet en doorziet,
zal jij jezelf overtreffen
om de gouden Oscar te winnen.
Het Ontwaakte Hartbrein
Stéphane
